Abstrakcja swobodna, czerpiąca z doświadczeń kolorystów jeśli chodzi o grubo, impastowo nakładaną farbę stającą się po wyschnięciu prawie płaskorzeźbą.
Kompozycja została podzielona brudno – różowe tło i szarą przestrzeń, w której obserwujemy scenę rozmowy pomiędzy trzema człekokształtnymi głowami, z których czarna jako najbardziej scharakteryzowana ma złowieszcze spojrzenie.
Szary ekran – okno widoczny z lewej strony płótna jest równoważony kwadratową podzieloną na kolorystyczne pasma strukturą.
Zagadkowość układu, soczysty odcień różu, swobodne obchodzenie się z materią malarską wskazuje na tradycję ekspresjonizmu abstrakcyjnego, szczególnie szkoły nowojorskiej, doświadczeń Neue Wilde, z którymi silny związek ma oddzielona od reszty korpusu głowa, podobna do tych zasiedlających płótna Georga Baselitza.