Zgodnie z tytułem obserwujemy krzyczącą kobietę duszącą dziecko leżące pod nią. Ekspresyjne kody którymi operuje artysta powodują u widza uczucie zagrożenia.
Żółto, pomarańczowe zgaszone odcienie jakimi operuje Syguła potęgują przytłaczające wrażenie bezruchu i martwoty.
Artysta penetrując wynaturzenia i marginesy społeczne koncentruje się na negatywnych stanach i niepokojących odczuciach i zachowaniach. Stylistycznie nawiązując do malarstwa Neue Sachlichkeit, kierunek artystyczny na przełomie lat 20. i 30. XX w. zmierzający - w przeciwstawieniu do niemieckiego ekspresjonizmu i abstrakcjonizmu - ku obiektywnemu przedstawianiu świata. Twórcą pojęcia nowa rzeczowość był G. Hartlaub, dyrektor muzeum sztuki w Mannheim.
Przedstawiciele w malarstwie: A. Kanoldt, K. Mense, G. Scholz; przejściowo G. Grosz, O. Dix, M. Beckmann.W filmie i literaturze wyrażało się to skierowaniem zainteresowania ku życiu codziennemu przeciętnych mieszkańców miast i osiedli, bez interpretacji przedstawianych zdarzeń.