Błękitna kolorystyka zalewa całe płótno falą chłodu i martwoty. Widzimy starą kobietę pozującą na siedząco. Stylem obraz przypomina dzieła P. Picassa z jego okresu błękitnego (Kompozycje, które powstały w tym czasie, to sceny figuralne utrzymane w surowej, błękitno-szarej tonacji. Picasso przedstawiał na nich ludzi ubogich i pokrzywdzonych przez życie: żebraków, ślepców i bezdomnych oraz ich bolesną codzienność. Kolor pozostaje głównym środkiem ekspresji tych obrazów, natomiast płaskie, obwiedzione precyzyjną linią konturu, nieco wydłużone sylwetki są wstrząsające w swym ascetycznym wychudzeniu). Surowe, toporne kształty współgrają z zastygłą pozą zmęczonej życiem kobiety, która przez bijącą od niej siną poświatę przypomina widmo czy ducha. Kobieta trzyma wielkie, zdeformowane dłonie na kolanach w sposób mogący wskazywać, że jest bardzo zmęczona. Jej nogi są obute w rozdeptane, domowe pantofle nadające całości portretu nieformalnego, intymnego charakteru. Z sinego tła wynurzają  się zarysy mebli, odrealniona przestrzeń pokoju w którym zasiada kobieta. Można zaważyć, że w centrum element realistyczny jest najsilniejszy i zmniejsza się zbliżając się promieniście  ku brzegom płótna, roztopionym w amorficznym monochromatyzmie pastelowych odcieni różu i błękitu.