Artystka wzoruje swą twórczość na sztuce dalekiego wschodu. Kontury przechodzą od płynnych do delikatnie zaostrzonych linii, tworząc abstrakcyjne powierzchnie. Są one wypełnione jednolitą plamą barwą, zróżnicowaną jedynie jasnością koloru.  
W harmonijnych kompozycjach artystki nie ma przypadkowych elementów, przedstawienia niosą ze sobą treści symboliczne. Ogromna żaba o paradoksalnie pięknych kształtach oraz soczystym czerwonym kolorze dominuje nad resztą kompozycji. Uroczyście, jakby na tronie, zajęła miejsce na jedwabnych liściach o delikatnych pastelowych kolorach.
Nie znając dokładnie znaczeń prywatnych artystki sięgamy do europejskiej ikonografii. Żaba to stworzenie odrzucone przez Boga, postrzegane jako symbol szatana. Zagłębiając się jednak w baśniowy świat artystki odkrywamy żabę jako króla własnego świata. Przy czym jest to obszar wydzielony, nie każdy ma do niego dostęp. Tylko osoby wyjątkowo wrażliwe mają możność wkroczenia do rajskiego ogrodu sztuki.