Gra świateł i cieni nadaje portretowi mężczyzny w zwiewnym białym ubraniu i słomianym kapeluszu, ukazanemu na tle miejskiej scenerii, urok upalnego popołudnia na ulicach egzotycznego miasta. Dominującym akcentem całej kompozycji jest czerwona kolumna o którą zdaje się opierać główny bohater.
Rozmyta plama barwna ograniczana kapryśną kreską zdaje się być swobodnym echem onirycznych kompozycji Giorgio de Chirico, na którego niepokojących obrazach widać enigmatyczne place z ogromnymi, samotnymi budynkami, pokazane z irracjonalnej perspektywy, wszechobecne arkady, złowieszcze, wydłużone, nie mające nic wspólnego z prawami fizyki cienie, fontanny.