Sprzedaż

powrót

Wyślij zapytanie

URBANOWICZ ANDRZEJ - WĘŻA SPOTKANIE ZE SOBĄ

Cena: 25 000zł

Wymiary: 90 x 90 cm
Technika: olej na płótnie

Andrzej Urbanowicz (ur. 1938 r. w Wilnie, zm. w 2011 r. w Szklarskiej Porębie) – polski artysta wizualny. Absolwent ASP w Krakowie, głównie związany z Katowicami, gdzie mieszkał i pracował. Debiutował na wystawie indywidualnej w Galerii Krzywe Koło w Warszawie w 1963 r., gdzie pokazał obrazy nawiązujące do idei Władysława Strzemińskiego, ale inspirowane także mistycyzmem zawartym w tekstach Pseudo-Dionizego (V/VI wiek). Przestrzeń twórcza artysty zbudowana została na podstawie jego inspiracji duchowych - buddyzmu zen, neognozy, okultyzmu. Symbolika solarna zawarta w jego twórczości łączyła się także z odniesieniami do mitologii egipskiej i przede wszystkim z motywem Ouroborosa. Najważniejsza część jego twórczości związana jest z działaniami katowickiej grupy Oneiron (1967-1978), do której należeli m.in. Urszula Broll, Zygmunt Stuchlik, Antoni Halor i Henryk Waniek. Artyści ci w twórczy sposób zgłębiali teorię Carla Gustava Junga, w tym znaczenie marzeń sennych, oraz ikonografię sztuki Dalekiego Wschodu. Interpretowana głównie jako psychodeliczna twórczość Urbanowicza, otwarcie manifestująca postawę antykomunistyczną, może być określona mianem katowickiego undergroundu. Istota malarstwa artysty uwidacznia uporczywe drążenie określonych problemów. Podstawowym jest poszukiwanie obsesyjnych, wężowatych splotów, ukazywanie wyobrażenia słońca oraz przenikającego wszystko erotyzmu - potężnej siły ożywiającej świat. Prace artysty posiadają w swoich zbiorach: Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum Śląskie w Katowicach, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, BWA Katowice, Muzeum Historii Katowic, Muzeum Okręgowe w Koszalinie.
 
Kwadratowe pole obrazowe. Kompozycja zamknięta, centralna. Przedstawienie urobosa –  staroegipski i grecki symbol przedstawiający węża z ogonem w pysku, który bez przerwy pożera samego siebie i odradza się z siebie. Wąż przedstawiony na obrazie jest silnie zniekształcony. Kolorystyka jasna i żywa ograniczona do błękitu i żółci. Brak głębi przestrzeni, tło dla węża stanowi płaska plama barwna oraz żółte odśrodkowe płomienie.